پیشنهاد می کنم که تو وقت آزادتون و اگر دوست داشتید در بین منابع تحقیقی تون بخونیدش.

شاید فردا نتوان پوزش طلبید یا شاید هم عاشق شد

همین امروز باید ساک سر را بست. 

قطار منتظر من و تو نمی ماند

باید قدر این موهبت رو دونست و تا بهار نیومده به خونه تکونی اساسی کنیم.

مهم نیست از کینه های قدیمی شروع کنیم یا تکبر مهم اینکه لحظه رسیدن بهار بتونی پا رو پا بندازی و یه نفس عمیق بکشی و بگی الهی شکر…

.

.

.

یه کم فکر کنیم انصافا حرفی که می زنبم واسه خداست با…..

 این بار سوم بود که تا کنار تختش می­ آومدم؛ اما زبونم قفل می­کرد. انگار خودش فهمید و وقتی خواستم برم، گفت: «انگار خواهر چیزی می­خواید بگید؟»                                                                                                                  

یه کم نگاهش کردم و گفتم: «چرا؟»

 نمی دونم منظورم رو فهمید یا نه، پرسید: «متوجه نمی­شم،چرا چی؟»

 با یه مکثی گفتم: «چرا رفتی ازش دفاع کردی؟ اون که شبیه شماها نبود؟ شاید هر روز تو دلش به امثال شماها فحش هم داده باشه؟ می­تونستی همون بالای منبر بشینی و موعظه ­ات رو بکنی؟ یه دختر فراری ارزش این رو داشت این ­جوری آش و لاش بیافتی گوشه بیمارستان؟ وقتی خانواده­ اش به فکرش نیستند، تو چرا بهت بر میخوره که حالا یه جوونی مزاحمش بشه یا نه؟» به خودم که اومدم دیدم خیلی پرچونگی کردم.                                                    

حالش انگاری بهتر شده بود. نفس عمیقی کشید و گفت:«شما خودت چرا اینجایی؟»                                           

همون­جوری که داشتم با درجه سِرُمش ور می­رفتم، شونه­ هام رو بالا انداختم و گفتم: «من پرستاری رو دوست دارم. یه جورایی پیش خودم فکر می­کنم دارم با خدا معامله می­کنم.»                                                                            

 سرفۀ سختی کرد و گفت: «حتی اگه مریضت بهت فحش بده؟»                                                                             

سر تکون دادم که آره شاید تو اون حال نفهمه…. تازه فهمیدم منظورش چی بود.                                                  

  نگاهش که کردم مسکن کار خودش رو کرده بود و پلک­هاش سریده بودند روی هم.                                    

     بوی اسپند که بپیچد و کوچه­ هایمان رنگ آب و جارو به خود بگیرند؛ یعنی تو  در راهی و خدا می­داند طاق نصرت­ها را با چه عشقی سر هر کوچه به استقبال تو علم کردیم و بچه­ ها  کوچه به کوچۀ این­ شهر را به اشتیاق تو آذین بستند و این، خود یعنی پایان تمام چشم ­انتظاری­ها      

         اما راستی، چه قدر دیر کرده ای عزیز، بس نیست این ­اندازه تو را ندیدن، بس نیست…. گلایه از چشمان غبارگرفته­ مان نکن. بگذار این­ بار ما گلایه از فراق کنیم… اما چه گلایه­ ای که  همیشه دست سبزی بر شانه­ مان بود و صدحیف که ندیدیم.                                  

فراموشمان نکن حاضر غایب از نظر..